Kościół parafialny wzniesiono w latach 1624-1628. W 1918 r. sprowadzono na Karczówkę Siostry Służebnice Najświętszego Serca Jezusowago (Sercanki), którym oddano w opiekę klasztor wraz z kościołem. 

Kościół jest wczesnobarokowy, nawa dwuprzęsłowa, prezbiterium węże i niższe, o jednym kwadratowym przęśle. W ołtarzu głównym, obraz św. Karola Boromeusza adorującego Chrystusa zdjętego z krzyża z 1.poł.XVIIw., ołtarze boczne póznobarokowe o rokokowej dekoracji. Przy nawie od południa kaplica św. Antoniego, dobudowana w latach 1901-1907. W przyziemiu wieży kaplica z umieszczonym w centralnej części posągiem patronki górników św. Barbary, wykutym w 1646 r. z jednolitej bryły ołowiu, wydobytej przez górnika Hilarego Malę. Ołtarze i organy były konserwowane w 1992 r.

Do kościoła przylega klasztor, zbudowany na planie czworoboku wokół zamkniętego prostokątnego wirydarza. Obecny kompleks budynków klasztornych pochodzi z XVII w., był rozbudowywany w 1. poł. XVIII w. Od 1957 r. zajmują go Księża Pallotyni, którzy odnowili klasztor i przeprowadzili w nim prace remontowe.